یک سطر سپید

من همان ساعت که ازمی خواستم شدتوبه کار گفتم این شاخ اردهدبارپشیمانی بود


وهمه چیزدارد تمام میشود سلام عیدتون مبارک امیدوارم سال خوبی داشته باشین.من به شخصه به ۹۰اعتقادخاصی دارم.امیدوارم براهمه اینطور باشه سيب تجلي مجموعه مثنوي هاي دوست عزيزمان آقاي وحيدحياتلو به چاپ رسيده است واماشعر من، كاشف نقشه هاي مدرن كنارطويليمان كه هرروزماغ مي كشم ازن پاره ترشود ومن چاه هاي نفت بيشتري پيدابكنم روز به روزلاغرتر شوم تا علم پيشرفت كند ما به جهان سومي ها كمي نزديكترشويم كلاه برسرمان بگذاريم ميزگرد تشكيل دهيم كه كي سرمان رابه باد ميدهيم. ■■ چقدر بايد صبركرد ؟! اين علم پيشرفت كند من كمتردردبكشم كلاه گيس بر سربگذارم تاخودم رادرتاريخ ثبت كنم -سرم به تنم نمي ارزد- يونسكوگفت: كارگران اعتصاب كردند من، كاشف نقشه هاي مدرن اعلام ميكنم: ماغ نميكشم وچاه هاي نفتم را حراج مي كنم بايد براي مداوافكري بكنم . . . چمدانم راميبندم ازفكركردن ،به تو ،خسته ميشوم بايدهرچه زودتربه ماه بروم
+ نوشته شده در شنبه ششم فروردین 1390ساعت 0:15 توسط زهرا احمدی \|


براي اينكه اورابهترببينم من خم شدم چون چشم هايش بسته شده بوداماهرچه به صورتش نگاه کردم مثل این بود كه اوازمن به کلی دور است. ناگهان حس کردم که من به هیچ وجهازمکنونات قلب او خبرنداشتم وهیچ رابطه ای میان ماوجود ندارد. "بوف کور " و سلام يك لحظه پشت به دنيا باچمداني به دست گرفته داشت ميرفت بادانه هاي تسبيح به هم پيچيده دوردستش به رديف خاطرات نارنجك ها وتفنگهايش راميچرخاند آ ژپرقرمز خطر! بايدبراي نبودنم اجازه ميگرفتم اززندانبان خوش اخلاقي كه به تعطيلات آخرهفته ميرفت بالاي سرش هنوز تابلوي ملاقات ممنوع خطرمرگ! وآ رام آ رام عقب گرد روبه دنياي گمنام تو كه طعم انفجارهاي مكررميدهد طعم خون طعم تكه هاي آزادي درچمدانت -بوي تعفن همه جارا گرفته است- حرفهايم راتوي گيومه مي گذارم به سرت نزند تسبيح بچرخاني وباتفنگ پلاستيكيت خون راه بيندازي من جلوي تيرهاي تو ايستاده ام كاري بااين مردم بي گناه نداشته باش آ خربه انها چه مربوط است كه پوتين هاي پدر براي توبزرگ هستند . التماس دعاتو این شبامارو هم فراموش نکنینا
+ نوشته شده در شنبه ششم شهریور 1389ساعت 9:45 توسط زهرا احمدی \|


RSS POWERED BY BLOGFA.COM